(27.09.13)Nadeszły mroźne poranki. Przez szyby wpadają złote promienie słońca budząc mnie. Witam z uśmiechem na twarzy nowy dzień. Zimny, ale piękny. Dmuchamy parą z ust patrząc na nią i przypominając sobie dzieciństwo. Idąc w parku podnoszę kasztany i zbieram kolorowe liście. To uroki jesieni. Jak mogłam jej wcześniej nie lubić?

Po drodze spotkałam Kamila, więc nie szłam całą drogę sama. Tussia się rozchorowała, biedna. Wracaj szybko do zdrowia! a Asia szła na 9. W szkole zamieszanie z powodu jutrzejszego dnia (90lecie matury). Na polskim miał być sprawdzian, ale z powodu powyżej wspomnianej sytuacji został przełożony na poniedziałek. Oczywiście wzbudziło to euforię w klasie. Jakoś cały dzień myślałam tylko o tym, żeby już być w domu i spotkać się z Piotrkiem. W końcu się doczekałam. Po powrocie ze szkoły dużo czasu nie minęło i przyszedł.

Teraz przez szkołę i mecze rzadko się widujemy, niestety,a ten weekend się nie zobaczymy, bo wyjechał. Trzeba się nacieszyć tym czasem spędzonym razem i wykorzystać go jak najlepiej. Właśnie tak mi minął czwartek. Początek postu dotyczy dzisiejszego dnia. Jakoś dostałam weny. Lekcje w szkole były skrócone, wiec minęły mi błyskawicznie. Zwłaszcza, że na kilku lekcjach poszliśmy z klasą na cmentarz. Rano umówiłam się z Kamilem i dziewczynami, że po lekcjach pójdziemy odwiedzić trójkę, ale niestety one nie mogły i poszliśmy sami. Najbardziej zależało nam na spotkaniu z Panią Krawczyk, której nie było, bo dzisiaj wcześnie kończyła. No trudno, przejdziemy się kiedy indziej większą grupą. W domu zjadłam szybko obiad i poszłam po mamę na peron. Jak to często w piątki bywa poszłyśmy sobie do miasta pochodzić po sklepach i znalazłam kilka naprawdę fajnych rzeczy. Myślałam, że w Kościanie ich nie dostanę. Pokażę wam naszyjnik, który znalazłam. Jest świetny.